Hipoterapia to jedna z metod rehabilitacji ruchowej prowadzona przy udziale konia.
Poruszając się stępem, koń przenosi impulsy ruchowe i dzięki temu jest on swoistym medium (łącznikiem) terapeutycznym. Mózg człowieka posiada spore rezerwy w zakresie stymulacji ruchów. Dziś wiadomo już, że poprzez impulsy wysyłane przez tkanki ciała, można na nowo zaprogramować i uaktywnić istniejące jeszcze rezerwy komórek mózgowych.
Duży koń poruszający się stępem przenosi na jeźdźca w ciągu minuty ok. 110 różnego rodzaju wielowymiarowych impulsow kołyszących. Te właśnie bodźce ruchowe wykorzystuje hipoterapia. Ruchy konia przenoszą na środkowe partie ciała jeźdźca ruchy typowe dla chodu człowieka w postawie wyprostowanej. Jest to bardzo istotne oddziaływanie terapeutyczne, którego nie można osiągnąć w żadnej innej terapii ruchowej.
|
|
|
Kolejny fenomen oddziaływania konia objawia sie w fakcie, iż ten jego osobliwy i jedyny w swoim rodzaju związek z człowiekiem obejmuje jednocześnie ciało, ducha i umysł. Znajdujemy na to potwierdzenie w niezliczonych publikacjach współczesnych oraz relacjach historycznych od początków istnienia owej wspólnoty konia i człowieka.
Już w IV w. p.n.e. "ojciec medycyny" Hipokrates z Kos napisał obszerny traktat na temat wykorzystania konia w lecznictwie. Zachwalał on jazdę konną jako wysokowartościowa formę gimnastyki ciała i ducha, która jest w stanie skutecznie pobudzać funkcje organizmu i łagodzi różne schorzenia. Tak więc od dawna intuicja i obserwacja rodziły w człowieku nadzieje, że koń może być dla niego nie tylko źródłem siły, rozrywki, wzruszeń, ale i zdrowia.
Aż do naszego stulecia nie ma mowy o powszechności tych poglądów - ówczesny, przeciętny człowiek nie dojrzał do tego wiedzą, a koń kawalerzystów, pocztylionów, rolników i torów wyścigowych miał nadto innych zajęć.
Dopiero po II Wojnie Światowej rozkwitła nowoczesna rehabilitacja; w tym klimacie mogła wreszcie narodzić się hipoterapia. Pierwsze leczenie pacjentow jazdą konną pojawiło się w Skandynawii po wielkich epidemiach Polio (choroby Heinego - Medina). Obecnie każdy kraj rozwija potrzeby jeździectwa niepełnosprawnych inaczej. Przodują tu Szwedzi, Norwedzy i Niemcy. W Szwecji rozwiązano problem ustawowo - wszystkie kluby mają obowiązek przystosowania ośrodków i wyposażenia pod kątem osób niepełnosprawnych.
|
|
|
Norwegia rownież jest postrzegana jako kraj, ktory oficjalnie uznał hipoterapie za godną finansowania metodę usprawniania. W Niemczech hipoterapia jest bardzo uporządkowana, jest też najlepiej opracowana z naukowego punktu widzenia. Jest istotną cześcią kompleksowego leczenia i prowadzona jest przez gruntownie przeszkolonych hipoterapeutow czyli rehabilitantow we współpracy z instruktorem jeździectwa i lekarzem.
W Polsce dopiero zmiany gospodarczo-polityczne ostatniej dekady spowodowały wzrost ośrodków jeździeckich coraz częściej proponujących jazdę konną dla osob niepełnosprawnych. Prowadzący te działalność postępują najczęściej z dobrą wolą, wychodząc naprzeciw naturalnej nadziei na powrot do zdrowia oczekujących pomocy. Nie można się jednak izolować od świadomości, że intuicja i szlachetne intencje nie są w stanie zrównoważyć ryzyka wynikającego z braku specjalistycznej wiedzy i konkretnych umiejętności.
